Outono

En agosto algo indefinible está no tacto do aire , algo no seu olor, como un primeiro soplo do outono. Abrense as granadas, e na frondosidade dos melonares, entre o froito monstruoso, algunha tardía flor amarela e diminuta. A mazorca grana, a aceituna engorda. A xente do campo non teme mais que ó solano. En canto a serra cobre a sua cresta con un filiño algodonoso, temblan. Porque ao doblar o día, todo manazas y calentons, hurtando onde pode, o solano de agosto. Ós días notaselles o cansancio. Nas últimas eras hay que dormir arroupados, porque as noites, ao alargarse, se enfrían. Vai sendo a hora do braván, de que os membrillos colmen o aire co seu aroma e de que caiga el primero fruto dos nogales. Pronto —o corazón anticipao todo— o outono irá sacando as suas tintas suaves e volverá a ser grato pasear polos sendeiros, entre terras olientes a recién abertas e molladas.